Pri la gramatiko de Esperanto, li proponis la "formulon de Stojan":
En la salonon eniris en du vicoj deko da gvardiistoj, poste du vicoj de pastroj.
https://eo.wikipedia.org/wiki/Petro_Stojan (Konsultita 22/07/2023)
Mimo, L. 1973. Kompleta lernolibro de Regula esperanto. p. 61.
Laŭ la Reta vortaro, sakri estas: "Esprimi indignon aŭ koleron per blasfemaj aŭ nedecaj vortoj".
En Vojaĝo al Esperanto-lando, en la ĉapitro 11, en komentoj, ni trovas kelkajn ekzemplojn.
Ŝerkaj Sakraĵoj:
Aliaj:
https://eo.wikipedia.org/wiki/Sakro
Kaj kiel ne:
Je la barbo de Zamenhof!
Universala Lingvo de Ochando
Obiberje fal la uginbi riabirben lalca fe nanosfade enmin, bral fe il odoca, bal fal la odoca riabirben siba ipefo, nan ugamerber urecir le uginbi, nil isiber le un saci, jal su isiberben la odoca, obifurje le saci be sacins talmas bal tarjes.
Hispana
Atendiendo que el crimen es hijo del desequilibrio cerebral, o sea de la locura, y que la locura es una enfermedad, no debemos castigar el crimen, sino curarlo cómo se cura la locura, considerándola en sus causas y efectos.
Esperanto
Konsiderante, ke krimo estas produkto de cerba malekvilibro, nome, de frenezo, kaj ke frenezo estas malsano, oni ne punu krimon, sed kuracu ĝin kiel frenezo kuracas, konsiderante ĝiajn kaŭzojn kaj efikojn.
Prenita de Compendio de la Lengua Universal. 1885. Francisco Vinader y Doménech.
La kosmonaŭto eniris la brilan kadron.
Tie, miloj da kalmaj voĉoj perfekte sinkronitaj demandis lin.
— Kion vi volas terano?
Li eltenis sian homan pratimon antaŭ la nekonataĵo kaj respondis:
— Mi venis ĉi tien pro via elstara scio. Mia pereonta mondo, bezonas ĝin. La homaro min sendis al vi por esti instruita de vi.
— Estu ĉi tio farita — diris la multnombra voĉo — al vi ni donos nian senliman konon kaj nian senliman saĝecon.
La kosmajn konojn de tiu antikva gento eniris en li. Kaj la rilato de ĉio kun ĉio estis pli kaj pli klara en lia konscio.
Lia homa menso de eta lago fariĝis oceano. Kaj la kosmonaŭto sentis kiel, varme, trankvile, lia volo, lia menso, malaperiĝadis en la grandegeco.
En la miloj de voĉoj aperis unu nova.
— Bonvenon, kiu antaŭ estis homo. Via antaŭa menso bezonis formon kaj la formo ne estas ebla en la senlimeco.
Kaj al tiu nova voĉo tute ne gravis la problemoj de eta pereonta planedo.
Mi vidis vestan beston, kompreneble ĝi estis cerba cervo. Per kornofrapo ĝi donacis al mi belan buntan vundon.
Gerda malaperis
La verda koro (dum londona kurso)
La eta princo
Vage tra la dimensioj
Paŝoj al plena posedo
Faktoj kaj fantasioj
Sur bluaj planedoj
Vojaĝo en esperanto-lando
La bona lingvo (finita 29/03/22)
Skizo de la esperanta literaturo (finita 01/05/2022)
33 rakontoj (finita 15/06/2022)
La danĝera lingvo (k 16/06/2022 - f 27/07/2022)
Vojaĝo al Kazohinio (k 28/07/2022 - ?)
La Fermita Urbo (¿-18/10/2022)
Zamenhof, autoro de Esperanto ((15/11/22- 16/12/2022)
La kurioza incidento de la hundo en la nokto (I. 8/01/23 - F 01/02/2023)
Kometo en Miminvalo (I 02/02/2023 - 22/02/2023)
Kumeŭaŭa (I 01/03/23 - 13/03/23)
Esperanto sen mitoj (16/03/23 - 11/04/2023)
Nun mi legas:
Sferoj 1 (11/04/23 - )
Por finigi:
Ĉu vi kuiras ĉine? (dum londona kurso)
Lingvaj anguloj
La Fenomeno Esperanto.
Wiliam Auld
6. La verbo ne estas ŝanĝata laŭ personoj nek nombroj. Formoj de la verbo:
la tempo estanta akceptas la finiĝon -as; la tempo estinta -is; la tempo estonta -os; la modo kondiĉa -us; la modo or-dona -u; la modo sendifina -i.
(Ni preteratentu la ekpenson, ke tiu unua frazo ŝajnas lezi la regulon 12!)
La verbo en Esperanto estas mirinde simpla. Tute mankas la kompleksaĵoj de la verboj hindeŭropaj, kiuj, konsentite, ebligas al kleraj uzantoj altgradan precizecon, sed aliflanke estas tiel malfacilaj, ke la plimultaj eĉ indiĝenaj parolantoj neniam sukcesas mastri ilin. Oni ne povas tro substreki, ke la tuta verbo de Esperanto konsistas el nur ses finaĵoj, kiuj sufiĉas por difini la interrilatojn inter la diversaj agoj.
En la okazo, ke iu pli preciza difino estas dezirinda, oni prefere tion indiku per diversaj adverboj (jam, poste, plifrue ktp). Uzeblas ankaŭ participoj.
Participoj (kun senco adjektiva aŭ adverba): aktiva estanta: -ant; aktiva estinta -int; aktiva estonta -ont; pasiva estanta -at; pasiva estinta -it; pasiva estonta -ot. Ĉiuj formoj de la pasivo estas formataj per helpo de responda formo de la verbo esti kaj participo pasiva de la bezonata verbo; la prepozicio ĉe la pasivo estas de.
Tiu paragrafo — tute nenecese — kaŭzis multajn malfacilaĵojn al iuj lernantoj kaj eĉ spertaj esperantistoj. Laŭ mia scio, neniu eŭropa lingvo posedas ion similan. (En Brazilio iu diris al mi, ke unu indiĝena lingvo posedas sistemon perfekte paralelan, sed pliaj informoj mankas.) Pro la torditaj klopodoj de iuj gramatikistoj prezenti en lernolibroj tiun sistemon, la Esperanto-movado perdis nekalkuleble multajn aspirantojn, al kiuj la "facila" lingvo subite ekaspektis "tro malfacila"!
Kaj tamen. La verkintoj de lernolibro, konforme al nacilingvaj kutimoj, insistis pri ia verbeco de la participoj kaj parolis pri "kunmetitaj
verbformoj", dum evidente — kaj tion insistas Zamenhof — la participoj havas sencon "adjektivan aŭ adverban".
Kunmetitaj verbformoj en Esperanto ne ekzistas. Kio ekzistas, tio estas la verbo est- kun adjektivo. Pri la fakto, ke de tempo al tempo tio plej oportune tradukiĝas en alian lingvon pere de komplikita verbo, ne kulpas Esperanto. La Esperanto mem estas treege simpla.
Kiam oni uzas est- kun adjektivo havanta participan afikson, tiu adjektivo restas adjektivo kaj, kiel ĉiuj adjektivoj, priskribas la staton de la substantivo (do subjekto) en la momento priskribata. Se ni diras, ke la lago estas trankvila, ni priskribas la staton de la lago en la nuna momento, kaj same se ni diras, ke la lago estas forlasita aŭ malgrandiĝanta aŭ sondata; la sola verbo estas estas, kaj la adjektivo priskribas la aktualan staton de la subjekto. Se ni diras, ke la profesoro estos veninta post kelkaj horoj, tio ne diferencas strukture de la profesoro estos malsata post kelkaj horoj: eble la teorie verba karaktero de la radiko ven supozigas, ke veninta estas iel verba, sed ĝi ne estas. Ĝi estas adjektivo priskribanta la staton, en kiu la profesoro sin trovos post kelkaj horoj. Simile, participaj adverboj (kiel diras Zamenhof) estas adverboj, kaj indikas kiel, kie, kiam, kial la ago esprimita per la verbo okazas (vd. reg. 7).
